Pragnienie i intencja

Pragnienie odpowiada na pytanie „czego chcę?”. Intencja pyta „po co, dla czego i w jaki sposób chcę to przyjąć lub urzeczywistnić?”.

Pragnienie uruchamia ruch

Pragnienie kieruje uwagę ku temu, co ma przynieść spełnienie, ulgę, bezpieczeństwo, uznanie, więź albo rozwój. Samo w sobie nie jest błędem. Jest siłą ruchu. Trudność pojawia się wtedy, gdy widzimy wyłącznie deklarowany cel, a nie rozpoznajemy potrzeby ukrytej pod jego powierzchnią.

Można pragnąć wiedzy, aby lepiej rozumieć rzeczywistość, ale można również używać wiedzy do zdobywania przewagi. Można pomagać, aby wspierać czyjąś samodzielność, albo po to, by stać się niezbędnym. Forma pozostaje podobna. Intencja zmienia relację.

Intencja nadaje kierunek

Intencja nie jest hasłem dopisywanym po fakcie. Ujawnia się w sposobie podejmowania decyzji, przyjmowania skutków, traktowania drugiego człowieka i ustanawiania granic. Dlatego nie wystarczy powiedzieć sobie, że intencja jest dobra. Trzeba obserwować, co faktycznie wytwarza.

Ćwiczenie: cztery pytania

Wybierz jedno ważne pragnienie. Zapisz kolejno: czego chcę; co ma mi to dać; jak chcę do tego dojść; co moje działanie stworzy w relacji z innymi. Następnie sprawdź, czy odpowiedzi tworzą jeden kierunek, czy pozostają ze sobą w sprzeczności.