BIBLIOTEKA · INTENCJA I RELACJA

Dawanie i granica

Dawanie może wypływać z troski, wolności i odpowiedzialności. Może też służyć zdobywaniu uznania, unikaniu konfliktu albo zabezpieczaniu własnego miejsca w relacji. Ten sam czyn zmienia znaczenie wraz z intencją.

Dojrzałe dawanie nie wymaga zniknięcia dawcy. Obejmuje drugiego człowieka, ale nie porzuca prawdy o własnych granicach.

Kiedy dar staje się ukrytą umową?

Pomagając, możemy nieświadomie oczekiwać wdzięczności, bliskości, posłuszeństwa albo potwierdzenia własnej wartości. Oczekiwanie nie czyni czynu bezwartościowym, lecz warto je zobaczyć. Nienazwana umowa łatwo zamienia późniejszy brak odpowiedzi w żal.

Granica nie jest przeciwieństwem dawania. Pozwala sprawdzić, czy dysponujemy tym, co chcemy ofiarować, i czy potrafimy przyjąć, że druga osoba może odpowiedzieć inaczej, niż oczekujemy.

Cztery warstwy daru

ZasóbCzy naprawdę mam czas, energię lub możliwość, które ofiaruję?
IntencjaCo chcę stworzyć przez ten gest?
OczekiwanieJakiej odpowiedzi spodziewam się w zamian?
WolnośćCzy potrafię uszanować odpowiedź drugiej osoby?

Praktyka: dar bez ukrytej ceny

Przed jednym gestem pomocy zatrzymaj się i dokończ zdanie: „Daję to, ponieważ…”. Następnie zapytaj: „Czy nadal chcę dać, jeśli odpowiedź nie będzie taka, jakiej pragnę?”. Jeżeli nie, nazwij warunek uczciwie albo zmniejsz zakres daru.

Intencja
Granica nie odbiera darowi wartości. Może uczynić go bardziej wolnym i prawdziwym.
INTERPRETACJAPRAKTYKA REFLEKSYJNA